Mijn verhaal
Dit is geen succesverhaal.
Hoe ik Framboos heb opgebouwd — en wat ik daarvoor heb doorstaan.
Op deze pagina vertel ik je alles
Het idee voor deze pagina ontstond op een dag dat ik in een stortbak zat. 1000 kilo lactosepoeder. Emmer voor emmer, met mijn handen, schepte ik het leeg.
Op dat moment dacht ik: dit moet ik opschrijven. Niet als klacht. Maar als bewijs.
Hieronder lees je hoe Framboos is ontstaan — van een dorp in Turkije tot een fabriek in Nederland. Zonder mooie praatjes.
Tijdlijn
17 jaar in vijf hoofdstukken
2008 — Het begin
Een dorp in Turkije
Ik groeide op in een klein dorp in Elazığ, Turkije. We waren een van de eerste gezinnen met een computer en internet. Ik was acht, misschien negen jaar oud. Terwijl andere kinderen buiten speelden, zat ik binnen — gefascineerd door alles wat er op dat scherm gebeurde.
Ik wist niet wat het zou worden. Ik wist alleen dat ik er niet vanaf kon blijven.
2013 — De handelaar
14 jaar, Facebook-pagina's
2013. Ik ben veertien jaar oud en zit op Facebook als ik per ongeluk word toegevoegd aan een groep: Takas World. Een handelsplatform voor Facebook-pagina's. Voetbalpagina's, seriepagina's, fanpagina's — mensen kochten en verkochten ze alsof het bedrijven waren.
Ik was meteen verkocht.
Ik begon met niets. Binnen een jaar waren er meer dan vijftig pagina's door mijn handen gegaan. Mijn grootste: een voetbalpagina met 550.000 volgers.
Maar dat was niet genoeg. Ik wilde meer. Ik opende een eigen nieuwssite. Zonder opleiding, zonder handleiding, leerde ik mezelf SEO. Ik probeerde van alles. Ik faalde vaak. Ik stopte nooit.
In die jaren bouwde ik meer dan vijftig websites — gewoon voor mezelf. Omdat ik het leuk vond. Omdat ik niet anders kon.
2018 — Een nieuw land
Nederland, 18 jaar
Op mijn achttiende verhuisde mijn familie naar Nederland. Nieuw land, nieuwe taal, nieuwe wereld. De websites kwamen op de tweede plaats. Eerst overleven, aanpassen, begrijpen.
De pagina's die ik nog had, verkocht ik. Ik had geen tijd meer.
Maar het gevoel verdween nooit.
2023 — De opleiding
Van vliegtuigen naar e-commerce — en de eerste harde les
Ik begon aan een aviation-opleiding. Vliegtuigen, luchtvaart, een zekere toekomst. Twee jaar later wist ik het zeker: dit was niet voor mij.
Ik zag een nieuwe opleiding: e-commerce. Precies wat ik altijd al had gedaan, maar dan met een diploma. Ik stapte over.
Tijdens mijn studie bouwde ik mijn eerste echte website voor een klant in Nederland. Daarna een tweede. Daarna een derde.
Na mijn opleiding ging ik werken bij een marketingbureau. Ik leerde snel. Na zeven maanden stopte ik. De klanten die ik buiten had, betaalden goed. Ik dacht: dit gaat vlug gaan.
Dat dacht ik.
Ik wist hoe ik websites moest bouwen. Ik wist hoe marketing werkte. Maar ik wist niet hoe ik nee moest zeggen. Ik wist niet hoe ik grenzen moest stellen. Ik nam te veel aan, voor te weinig. Ik werkte 's nachts door, in het weekend, op vakantie. Thailand, mijn laatste twee weken: klantwerk. Op het strand, laptop open.
Ik verdiende geld. Maar ik verloor meer dan ik won — aan tijd, aan energie, aan fouten die ik maakte omdat ik te weinig ervaring had met het échte ondernemerschap.
2025 — Het kantoor & de fabriek
Een bewuste keuze
Eind 2024 bezocht ik mijn ouders in Turkije. Mijn vader zei: “Je hebt een kantoor nodig. Dat geeft vertrouwen.” Ik geloofde hem. Ik huurde een kantoor. Januari 2025: ik zat achter mijn bureau, klaar voor wat komen ging.
30 april 2025: ik leverde de sleutel in. De huur kon ik niet meer betalen. Geen drama. Geen excuses. Gewoon de realiteit van het opbouwen van iets vanuit niets.
Begin mei 2025 begon ik in een fabriek te werken. Niet omdat er niets anders was. Er waren kantoorjobs. Marketingfuncties. Comfortabelere opties. Maar ik koos bewust voor de zwaarste. De vuilste.
Waarom? Omdat ik weet hoe makkelijk comfort je van je doel afleidt. Een kantoorjob, een vast salaris, een beetje gemak — en voor je het weet ben je je urgentie kwijt. Ik wilde dat niet.
Bij Framboos verdien ik soms in een paar dagen wat ik in een maand in de fabriek verdien. Dat weet ik. Elke ochtend als ik opsta en naar die fabriek ga, weet ik dat. Dat is precies waarom ik ga.
25 kilo zakken sjouwen houdt me scherp. Op een dag zat ik in een stortbak. 1000 kilo lactosepoeder. Emmer voor emmer, met mijn handen, schepte ik het leeg. Op dat moment dacht ik aan deze pagina.
Het is nu 00:30. Ik schrijf dit na een dag in de fabriek. Morgen ga ik weer.
Tot slot
Wie je voor je hebt
Iemand die op zijn 14e begon. Die zichzelf alles heeft geleerd. Die fouten heeft gemaakt en er niet van is weggelopen. Die een kantoor heeft geopend en gesloten. Die in een fabriek werkt terwijl hij ’s avonds aan jouw online aanwezigheid bouwt.
Geen grote woorden. Geen mooie beloftes.
Als jij kiest voor Framboos, kies ik voor jou.
Niet tot vijf uur. Niet tot vrijdag. Maar totdat het klaar is en goed is.
Ik behandel jouw bedrijf alsof het het mijne is.
Dat is geen belofte. Dat is hoe ik werk.
— Musab, oprichter van Framboos